چشم های من مه آلودست؟ شاید

صبح ما صادق نمانده است .

روز بی خورشید گشته آه شاید محو و نابود است.

سروهای کوچه در انبوه سرب ودود گم گشتند

هیچ کس درشهر پیدا نیست .

آه کابوس است کابوس سراب و درد

ای زمین ای گاهوار راحت انسان

باد و خاکت را بشوراندی برای ما؟

آب را از ما جدا کردی و آتش را؟

آری آتش .

نخوتم در بهت کوچه ، آتشی برپای بنمودست

خشم صحرا بوده یا نفرین جنگل؟

یا خدا احسان خود از ما زدودست ؟

این پلیدی کار آتش نیست

این پلیدی از غبار خفته ی یک شهر خاموش است

کوچه ام شهرم دیارم چرک اندود است.

آه کابوس است کابوس سراب و درد

قم . تیرماه ۱۳۸۸ شبزده(محمدحسین داودی)

جیرجیرک بس کن

 جیرجیرک بس کن این آواز تکراری را
بس کن این افسون هشیاری را

قصه ی یک رنج بیگاری
قصه ی یک رنج بیگاری را

جیرجیرک کودکان خوابند
مردمم خستند
شرم کن کم کن صدایت را

جیرجیرک شبپرستان با تو رقصیدند ، بد کردند؟

جیرجیرک مشکن این اکرام اجباری را

جیرجیرک راحتم بگذار ازجانم چه می خواهی؟