این روزها به ششمین ماه آغاز کار وبلاگ گلاریشا روی زمین وارد شده ایم .

راستش را بخواهید روزهای اول باور نمی کردم که بتوانم کاری از پیش ببرم . اما از همان ابتدا دوستانی از جنس خاک ایران آزاد ، لحظه ای مرا تنها نگذارده اند .
در این پست که بعد از مدت ها دوری از فضای مجازی دوستانه به رشته تحریر در آورده ام . حق آن را دارد که از یک نفر از خوانندگان همیشگی این وبلاگ به عنوان فاکتوری از همه خوانندگان از آغاز تا کنون تشکر به عمل آورم .

آری شک نکن ،  برای خودت نوشته ام . محسن نویسنده خوش ذوق وبلاگ  هفت اقلیم و  روزهای انتظار.
اگر کمتر از یک صفحه تمام برایت بنویسم ، مدیون تو خواهم بود .
این روز ها اگر برای جدایی از گرمای تیر ماه به سبزه زاری پای گذاردی ، و یا اگر شبانه در پیاده رو شهر روی سنگفرش خیابان های شلوغ خسته راه رفتی . و یا هنگامی  که پس از یک روز گرم و پر حادثه به کناری از معرکه دست فروشان برای خوردن نوشیدنی رفتی . اگر صدایی زیر پایت شنیدی و آن صدای له شدن ملخ های خاکستری رنگ بود و شبانه به عزای کشته شدن آن گریستی ، باید این را بدانی که برای ملخ های بی خانمان چاره ای جز له شدن نیست و برای رهگذران چاره ای جز بی اعتنا نوشیدن .
آری . باید برای بچه ملخ هایی گریه کنی که نیرنگ زمانه آنها را از آشیان چند هزارساله شان دور کرده و زیر چکمه ها ی ستم بنی بشر قدرت طلب باید صدای خرد شدن استخوان هایشان گوش خراش رهگذران خسته باشد .
مگر نه ، تو که گناهی نداری . و آن ملخ هم گناهی ندارد . این نفرین زمین است . برای کسانی که جغرافیای گرسنگی را نفهمیده اند .
برای کسانی که زمین برایشان یک گهواره راحت بود . سرشار از آرامش . آنها ندانستند که زمین روزی موهبت هایش را از مالکانش قصب خواهد کرد .
پس تو اگر مرگ پر از مذلت ببر ها را در بیشه زار اجدادی شان بدست شکارچیان ثروت پرست را ببینی چه می کنی ؟
دوست عزیزم محسن . مواظب خودت باش که این دنیا پر شده است از کسانی که از له شدن ملخ ها لذت می برند .

   چنان صدای تو پر کرده،تمام شهر و اماره ای

که بی بهانه به غم رفته،چنین شکوه بهاره ای

نظربه مطلع شعر من،که برده رنج زمانه ای

نگر به دفتر سرخ من،گرفته خون دوباره ای 

نماند  نقطه امّیدی،به این شکوه زمانه ام

منم سبب کش رسوایی،به سان غرّه غراره ای

گرفت قلب زمین از من،زساز سرد قصيده ام

شدم به خلوت تنهایی،توای به خلوت چاره ای

و این فسانه که میبندد،نگاه خسته ي مرا

تو درخروش تمامی و،منم میان هزاره ای

(داودی، دفتر سرخ من)

اینک ای غم اخـــــتر من       داستانت سر بگـیرم

شعرمن پرکرده شهرم را       دفتری دیگر بگــــیرم

می کشم آتش جهــــانم      می کنم نفرین زمانم

می شوم پا تا به سرآتش      تا بسـوزم پر بگــــیرم

این چنین مانده به راهم        زار و تشنه پر ز آهم

می روم با قلب غمسازم       تا از این غم بر بگیرم

همزمان با نعـــــره ی تو        نعره ای دیگـــر بگیرم

آنقدر فریـــاد خواهم کرد        تا جهان از سر بگیرم

مانده این نفرت به سینه       پرشدم از درد و کینه

چون تورا دیگر نمی بینم        مصــــــرع آخر بگیرم

شعر از : محمد حسین داودی