نقل سربزنگاه مردم ستمکشیده و محروم

طنز تلویزیونی ایران چند سالی است که باعث سرگرمی مردم از همه اقشار جامعه گردیده است ، و بزرگان و فعالان این عرصه تاکنون از راه های مختلفی برای رسیدن به این مهم تلاش کرده اند .
اما در چند سال اخیر با ظهور سینمای سیاسی در ایران ، بازتاب این مهم در رسانه ملی خود را به روش معکوس نشان داد . این تحولات در طنزپردازی گذشته های مهران مدیری با طنز های اخیر او به وضوح قابل درک می باشد .
در حالی که ذات رسانه های داخلی ، حمایت از جناح حاکم می باشد ، مهران مدیری یکی از قربانیان تسلیم شده این جریان قرار گرفت .
اما رضا عطاران در یکی دوسال اخیر به همگان این را نکته بسیار مهم را اثبات نمود که می تواند حتی در شرایط اینچنینی ، صدای اعتراض مردم ستم کشیده و مظلوم در بند ناآگاهی را به گوش سرمستان قدرت و ثروت برساند .

بزنگاه در نگاه وهله اول از نظر فنی و هنری ، از جایگاه یک طنز واقعی به تمام عیار برخوردار می باشد . این شیوه هنرمندانه مطمئنا تا سالیان دراز الگویی برای همه طنز پردازان جهان به شمار خواهد آمد .
برآمدن یک طنز از دل جامعه واقعی و حقیقت یک ملت ، و دوری از دروغ پردازی ها و بزرگ نمایی های کثیف تلویزیونی که مردم ساده لوح و بی آزار شهری و روستایی را به تماشای پیشرفته و مرتب جلوه دادن زندگی ها محکوم نماید . کنایه ها و به مضحکه گرفتن نکته به نکته مشکلات و نابسامانی های جامعه در ثانیه به ثانیه سریال ، همه و همه نشان از بزرگ بودن روح و افکار رضا عطاران و دست اندرکاران دیگر این سریال تلویزیونی می دهد .

سالها گمان می بردم "داریوش" به این خاطر غمگین می خواند که یک معتاد تزریقی است ، و علاقه مندان به او هم همینطور هستند . برای همین من از آهنگ ها و اشعار مربوط به "داریوش" و حتی سبک خواندن او متنفر بودم .

این یک موضوع بدیهی است که دلیل خلق یک هنر و درنتیجه هدف از خلق آن ، نه تنها در ماندگاری و زیبایی ، بلکه در مقبولیت انسانی آن تاثیر می گذارد .

آرمان خواهی ، و جستجو برای آرمانشهری انسانی ، در هر شکلی و در هر مضمونی و در هر هنری مقدس است .

وقتی هدف از خلق هنر ،یک آرمان ملی ، و یک آرمان خواهی اجتماعی ، با پیشینه ای فکری و فلسفی برای "مدینه فاضله" باشد - فرای از گروه ها و سیاست ها و مکتب ها - این هدف ، این هنر ، این آرمان و این پیشینه قابل ستایش و قابل باروری است . آنگاه پیشوایان این عقیده در هرصورت (شکست، یا رسیدن به نقطه ی کور) چون به خاطر هدف مقدسی پیش رفته اند ، هرگز سرزنش نمی شوند (از نگاه تاریخ بشریت) و نتایج جریان فکری آنها سرآغاز پیشرفت انسانیت و ایده آلیسم جهانی می گردد . بلکه حتی اگر اشتباهی شده باشد ، پذیرفتن اشتباه ، بر بزرگی روح آنها صحه می گذارد .

سخنرانی که در حال دشنام به ژان پل سارتر بود ، بلافاصله پرسیدم : { خدمت شما به انسانیت بیشتر بوده است یا سارتر؟} آنگاه به عقیده ها دامن زد ومشخص بود که سراب عقیده نگذاشته است تا به درستی پیام سارتر را بخواند .

مشابه بحث در مورد فروید ، مارکس و داروین ، که باعث اطاله کلام می شود .

اگر سال گذشته محاکمه خسرو گلسرخی درتلویزیون ایران را دیده باشید ، به نکته ای که در سخنم پنهان بود پی می بردید .

در جهان هنر به گونه های مختلفی می توان اعتراض کرد .
موضوع بحث ، نوع اعتراض مطرح نیست!!! دلایل و اهداف از این اعتراض مهم است .

مثلا شنیده می شود که فلان خواننده بلاک متال با تپانچه مغز سر خود را متلاشی کرد .
این می تواند به خاطر یک معشوقه پوچ و ثروتمند باشد که سوار "بی ام و" قرمز از کنار شما می گذرد یا به خاطر ضربه روحی که از مرگ مادر و اذیت های نامادری نصیب او شده است .

آنتوان سنت اگزوپری در یک مقایسه ، دوست خلبانش که در راه آزادی وطن به دل آتش می رود را "مرد بزرگ و قهرمان شجاع" می داند ، اما خلبان کشته شده در بازیهای هوایی را یک کودک با اسباب بازی مرگبار فرض می کند .

به نظرمن ، موسیقی رپ ، به جای رنگ قرتی ها ، به جای عیاشی و پوچگرایی ، و به جای لاابالی گری می تواند ، خدمت بزرگی به هر مملکتی کند .

لذا اگر کسی برچسب شیطان پرستی و پوچی و عیاشی را به "رپر Rapper" می زند ، از پوچی و عیاشی و شیطان پرستی دیگران ، این رنج را نمی برد ،بلکه از هدف محتمل در آینده ی این مدل وحشت پیدا کرده است .
...

گذشته از این حرف ها ، نزدیک سال نو هدیه ای برای خوانندگان این پست از وبلاگم ، یک شعر است :

اشکت را نگه دار ای دوست / قلبت را به من بسپار ای دوست

با ما تا به بالا بیا تا اینجا باز از آغاز دنیا گویم هر چه دنیا سراپا نفرت کرده برپا به هر جا
نفرین برتو دنیا که تنها نفرین کرده ما را و خود را با آوار سرما و گرما در هر گاه و بیگاه و رسوا

از خاک آمدیم اما بی خاک بمیریم / بی درد آمدیم اما از درد بمیریم / بی زخم آمدیم اما از زخم بسوزیم خرسند آمدیم اما دلتنگ از این آهیم

سوزد سهم هر سر به هر سر
سر برسر جدا مانده پرپر
از تن کنده زه تن تهمتن / تن بربسته هم سنگ ترسک
شرمندست از این شهر بی بر / دل بربسته بر شمع و شبنم
زین دست بسته وین شهر خسته وین خصم رسته از بند آدم
آیا هنوز مانده صدایی از گریه های این شبزده یا نه
گاهی صدای پای کلاغی بی قیل و قال و خسته ی بی پر

اشکت را نگه دار ای دوست / قلبت را به من بسپار ای دوست

شعر از : محمد حسین داودی(شبزده)

پاک شدن صورت مسئله به روش ورزشی

من خودم جواب را دانستم / چند ماهی به انتخابات ریاست جمهوری نمانده است . /

از بد حادثه ها لعن تو شد
آخرین مصرع این ترانه ام

(داودی)

کارزاریست من و دفتر و همگامی چند                        روزگاریست فتادیم سوی بامی چند

چون شد از دوست نگفتی سخنی  نامی چند       سال بگذشت و نپرسیدی ازو کامی چند

حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

محرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند

چون پر صبح وضو کن زغزل مثل صواب            بی سبب شعر نگویم که بری دیده به خواب

خاصه این من که شدم هر سخن تازه جواب       چون شب عید برایت شده ام عود و گلاب

چون می از خم به سبو رفت و گل افگند نقاب

فرصت عیش نگه دار و بزن جامی چند

گوشه ی ابروی تو گندمک حاصل ماست                   چشم ویرانگر تو نور ره منزل ماست

غارت مردم تو پاسگه محمل ماست                لعن و دشنام تو آغشته به آب و گل ماست

قند آمیخته با گل نه علاج دل ماست

بوسه ای چند بر آمیز به دشنامی چند

ای صنم جان من اینبار ز نامت بگذر              این همه قدر و قدر بین و تمامت بگذر

ورنه هیهات تمامت زقیامت بگذر                   ور سخن کوته و پر نه ز کلامت بگذر

زاهد از کوچه رندان به سلامت بگذر

تا خرابت نکند صحبت بد نامی چند

ای که گفتی تو ذم دل گهرش نیز بگو         چون زخارش همه گویی ثمرش نیز بگو

از چه سیمرغ سخن گفت پرش نیز بگو           از خطرها که بگویی سپرش نیز بگو

عیب می جمله بگفتی هنرش نیز بگو

نفی حکمت نکن از بهر دل عامی چند

 عاشقان دفتر من بقعه ی اشعار شماست          مکنت عالم و آدم کم  دربار شماست

آبروی دو جهان این ره هموار شماست       تار و پود دل و جان مونس وغمخوار شماست

ای گدایان خرابات خدا یار شماست

چشم انعام مدارید ز انعامی چند

نیست باکی ز بد حادثه ها این پس و پیش          بی سبب سعی به زنهار مکن مردم ریش

هیچ دیدی تو ستوری که برد مذهب و کیش         این مپندار شبی گرگ شود دایه ی میش

پیر میخانه چه خوش گفت به دردی کش خویش

که مگو حال دل سوخته با خامی چند

آتش دفتر من شهر شلوغ تو بسوخت               شعر این شبزده خار و خس یوغ تو بسوخت

بس کن ای شبزده عالم به دروغ تو بسوخت           حافظا خامی شعرم به بلوغ تو بسوخت

حافظ از شوق رخ مهر فروغ تو بسوخت

کامکارا نظری کن سوی ناکامی چند

شعر از : محمد حسین داودی